لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

1هدف: با توجه به نیاز کشور به تولیدات دامی ایجاد و توسعه واحدهای پرورش گاو شیری در کشور بسیار ضروری است. از طرفی چالش های عدیده ای در زنجیره تولید ارزش این بخش وجود دارد. هدف پژوهش حاضر شناسایی چالش های زنجیره تولید ارزش گاو شیری است. روش پژوهش: این پژوهش کمی از لحاظ هدف کاربردی، از لحاظ میزان کنترل متغیرها میدانی و از لحاظ نحوه گردآوری داده ها توصیفی است. ابزار پژوهش پرسشنامه محقق‏ساخت بود. جامعه آماری متخصصان، فعالان و صاحبنظران بخش تولید گاو شیری در ایران بودند. پایایی و روایی پرسشنامه به ترتیب با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ و روش اعتبار محتوایی مورد تأیید قرار گرفت. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی انجام شد. یافته ها: بر اساس نتایج، مهم‏ترین چالش ها به ترتیب تأمین منابع مالی، چالش‎های مربوط به مراکز اصلاح نژاد و چالش‏های اداری و سازمانی (رتبه‏های اول تا سوم) می باشند. چالش‏های زیست محیطی، چالش‏های مراکز عرضه و فروش تولیدات گاوداری و چالش‏های صنایع تبدیلی و فرآوری محصولات دامی در رتبه‏های آخر (دوازدهم تا چهاردهم) این دسته‏بندی قرار دارند. نتیجه گیری: در تمامی ‏چالش‏ها میانگین رتبه‏ای هر دسته چالش از مقدار حد وسط آن بیش‏تر و اختلاف میانگین در همه چالش ها با مقدار حد وسط از نظر آماری معنی دار است.

هدف از آزمایش حاضر بررسی مقدماتی کاربرد یک پروژسترون طبیعی (سیدر) و مقایسه آن با پروستاگلاندین اف دو آلفا در همزمانی فحلی گاو شیری می¬باشد. در این آزمایش، گاوهای هلشتاین دارای فعالیت چرخه¬ای تخمدان ( 115 = n؛ 3 تا 6 سال) که حداقل 45 روز از زایمان آنها گذشته و دارای تاریخچه تولیدمثلی روشن و زایمان بدون حادثه بودند مورد استفاده قرار گرفتند. پس از معاینه رکتال فرمول تخمدانی هر گاو مشخص و به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. تعداد 45 رأس در گروه دو تزریق پروستاگلاندین اف دو آلفا (لوتالیز) به فاصله 11 روز و تعداد 70 رأس گاو در گروه سیدر قرار گرفتند. در گروه سیدر در روز اول 5 میلی¬گرم استرادیول بنزوات به صورت داخل عضلانی تزریق و به همراه آن سیدر داخل واژن قرار گرفت. در روز 6 بعد از کاشتن سیدر 30 میلی¬گرم پروستاگلاندین اف دو آلفا تزریق و در روز 7 سیدرها از واژن گاوها خارج شدند. تشخیص فحلی با مشاهده روزانه 4 دفعه انجام گرفت و گاوها 12-10 ساعت پس از مشاهده ایستا فحلی تلقیح مصنوعی شدند. گاوها جهت تشخیص آبستنی 40 تا 50 روز بعد از تلقیح مورد معاینه رکتال قرار گرفتند. زمان وقوع فحلی، تعداد گاوهای فحل و میزان آبستنی در دو گروه آزمایشی ثبت و مورد تحلیل آماری مربع کای قرار گرفت. نتایج این آزمایش نشان می¬دهد که میزان آبستنی در گروه سیدر به طور معنی¬دار (P<0.05) در مقایسه با روش همزمانی فحلی با دو تزریق پروستاگلاندین اف دو آلفا بیشتر است. در مجموع، سیدر با برنامه پیشنهادی این مطالعه قابل استفاده برای همزمانی فحلی و افزایش میزان آبستنی در گاو شیری می¬باشد.

به منظور بررسی اثر اندازه دانه جو آسیا شده بر عملکرد گاوهای شیری، 6 گاو شیرده نژاد هولشتین در قالب یک طرح مربع لاتین 3×3 تکرار شده، مورد مطالعه قرار گرفتند. قطر متوسط هندسی اندازه ذرات دانه جو برابر 0.94، 1.93 و 2.9 میلی متر (به ترتیب در تیمارهای 1، 2 و 3) بود. جیره ها تنها از نظر اندازه ذرات دانه جو با هم تفاوت داشتند و همه گاوها جیره ای دارای %40 ذرت سیلو شده و %60 کنسانتره دریافت کردند که %50 بخش کنسانتره ای جیره را دانه جو آسیا شده (دارای اندازه های مختلف) تشکیل می داد. اختلاف بین ماده خشک مصرفی روزانه، درصد چربی، لاکتوز و کل مواد جامد شیر، تولید چربی روزانه، درصد قابلیت هضم ماده خشک، نسبت تولید روزانه شیر تصحیح شده (بر پایه %4 چربی)، ماده خشک قابل هضم، pH ادرار و مایع شکمبه، تغییر وزن روزانه و اندازه ذرات مدفوع، بین تیمارهای آزمایشی معنی دار نبود. با افزایش اندازه ذرات جو، روندی کاهشی در تولید چربی روزانه و قابلیت هضم ماده خشک و روندی افزایشی در تغییر وزن بدن و اندازه ذرات مدفوع دیده شد. درصد چربی شیر تیمار 3 بالاتر بود، اما تفاوت بین تیمارها معنی دار نبود. تیمار 3 به طور معنی داری باعث کاهش درصد پروتئین شیر، تولید شیر روزانه و pH مدفوع شد و با افزایش اندازه ذرات دانه جو، درصد ماده خشک مدفوع به طور معنی داری افزایش و تولید روزانه پروتئین شیر به طور معنی داری کاهش یات. تولید روزانه شیر تصحیح شده بر پایه %4 چربی، نسبت تولید شیر روزانه تصحیح شده بر پایه %4 چربی به ماده خشک مصرفی روزانه، تولید روزانه لاکتوز شیر، تولید روزانه کل مواد جامد شیر و قابلیت هضم ماده آلی، تفاوت معنی داری بین تیمار 1 با 2 و 2 با 3 وجود نداشت، ولی بین تیمارهای 1 با 3 تفاوت معنی داری دیده شد. افزایش اندازه ذرات دانه جو باعث کاهش مقدار عددی تمام این اندازه گیری ها شد. ناپدید شدن ماده خشک در ساعت های مختلف انکوباسیون نیز با استفاده از گوسفند اندازه گیری شد و تجزیه پذیری موثر ماده خشک برای تیمارهای 1، 2 و 3 به ترتیب 72.07، 56.63 و %46.26 بود که روندی کاهشی را با افزایش اندازه ذرات نشان می دهد. داده های آزمایش نشان می دهد که به احتمال درشت آسیا کردن دانه های جو نیز مشکلاتی را در امر تغذیه دام ایجاد می کند و در شرایط مشابه با آزمایش حاضر، ذرات نزدیک به یک میلی متر را می توان توصیه کرد.

دوازده (آزمایش اول) و چهارم (آزمایش دوم) گاو دوشا (4 تا 6 سال) که از نظر سرولوژی نسبت به پستی ویروس منفی بودند انتخاب و بصورت تصادفی به دو گروه کنترل و تیمار تقسیم شدند. گروه کنترل عاری از آلودگی به پستی ویروس و گروه تیمار 9 روز قبل از تلقیح مصنوعی با پستی ویروس از طریق داخل بینی آلوده شدند. آلودگی تجربی با استفاده از 2 میلی لیتر مایه ویروس غیر سایتوپتیک (دارای عیار 4.5-5log10 TCID50/ml) انجام گرفت. گاوها در هر دو آزمایش مطابق روش استاندارد سوپر اولات شدند. گاوها در آزمایش اول در زمان 12 و 24 ساعت پس از شروع فحلی تلقیح شدند و در روز 7 پس از تلقیح از طریق شستشوی رحم اقدام به جمع آوری جنین شد. در گروه دوم، گاوها روز 8 پس از تلقیح ذبح شدند و تخمدانها برای مطالعات آسیب شناسی و ایمنوهیستوشیمی مورد مطالعه قرار گرفتند. نتایج آزمایش اول نشان داد میانگین تعداد فولیکولهای تخمک گذار (1.1±9.2 در مقابل 2.6±17.1) در روز تلقیح مصنوعی و میانگین تعداد جسم زرد (0.9±2.8 در مقابل 2.7±12.2) در روز 7 پس از تلقیح به طور معنی داری (p<0.05) در گروه کنترل بیشتر از گروه تیمار بود. مطالعه آسیب شناسی نشان داد بسیاری از جسم های زرد در تخمدان گاوهای آلوده هیپوپلاستیک و آتروفی بودند. نتایج این مطالعه نشان داد، آلودگی پستی ویروس در گاو شیری در مراحل رشد فولیکول نهایی می تواند منجر به اختلال در تخمک گذاری شود. همچنین نتایج آزمایش ایمنوهیستوشیمی وجود آنتی ژنهای پستی ویروس در سلولهای گرانولوزای تخمدان گاوهای آلوده را نشان داد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

واکنش¬های آنافیلاکسی در حیوانات اهلی غالباً به دنبال تزریق داروها یا محصولات بیولوژیک (واکسن¬ها و سرمها) روی می¬دهد. البته ورود مواد آلرژن از طریق دستگاه تنفس و گوارش نیز ممکن است منجر به واکنش¬های مشابه شود اما میزان وقوع آن به مراتب کمتر است. گاهی میزان وقوع واکنشهای ازدیاد حساسیت در برخی گله¬های خاص بیشتر از حد طبیعی است. به دلیل اینکه این گونه واکنشها به طور ناگهانی روی می¬دهد اطلاع کامل از نشانه¬های بالینی و روش درمان آن ضروری است تا بتوان سریعاً نسبت به نجات جان بیمار اقدام کرد. در این مقاله واکنش آنافیلاکسی ناشی از واکسیناسیون با واکسن توأم شاربن علامتی - سپتی سمی هموراژیک در یک گله گاو شیری مطرح شده است. نشانه¬های بالینی و کالبد گشایی و نحوه درمان مبتلایان به تفضیل مورد بحث قرار گرفته است.

لنگش در گاو شیری با خسارات اقتصادی قابل توجه همراه می باشد. بیشتر موارد لنگش در گاو به علت ابتلا ساختارهای انگشت به جراحات و آسیب های مختلف بوده که چنانچه به موقع تشخیص و درمان نشوند می توانند توسعه یافته، تا جائیکه منجر به آسیب نسوج عمقی تر گردد. در موارد عفونت های عمقی انگشت درمان های ضدمیکروبی به تنهایی به علت نکروز نسج عضلانی نتیجه درمانی را در پی نداشته و لذا به حذف دام از گله و کشتار زودرس منجر می شود. مطالعه حاضر در یکی از کشتارگاه های اطراف شهر تهران صورت گرفته و در طول زمستان 33 راس گاو حذفی مبتلا به لنگش به شکل تصادفی انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. در هر یک از گاوان پس از ثبت اطلاعات فردی، انگشت مبتلا به هرگونه عارضه قطع و جهت انجام عملیات پاتولوژی به منظور ریخت شناسی ضایعه به بخش پاتولوژی دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران حمل شد. موارد مورد مطالعه شده از نظر پاتولوژیک واجد تشابهاتی بودند و طیفی از تزاید استخوانی و لیز را در استخوان بندهای انگشت و تغییر شکل هایی را در جعبه سم نشان می دادند. با عنایت به یافته های حاصله می توان چنین نتیجه گیری نمود که تغییرات مورفوپاتولوژیک در نسوج سطحی و عمقی انگشت دلیل حذف گاوان بوده، که می توان عدم تشخیص به موقع جراحات و تجویز نامناسب دارو را جهت درمان به عنوان عوامل مسبب در این قضاوت مهم د خیل دانست.

اطلاعات مربوط به 147 راس گاو مبتلا به پارگیهای درجه سه رکتوواژینا، پنوموواژینا، اوروواژینا و فیستول رکتوواژینا که در اینجا کلا تحت عنوان جراحات رکتوواژینا نامیده شده اند در یک گاوداری شیری دارای 1420 راس گاو شیری بین سالهای 1372 تا 1375 مورد بررسی قرار گرفت و مشخصات هر عارضه و نتایج باروری پس از درمان مشخص شد. از این تعداد 97 مورد 66) درصد( آن مربوط به زایش اول بودند و 81 مورد 55.1) درصد( مبتلا به پنوموواژینا، 27 مورد 18.4) درصد( مبتلا به پارگی درجه سه رکتوواژینا، 5 مورد 3.4) درصد( مبتلا به فیستول رکتوواژینا، 22 مورد 15) درصد( مبتلا به اوروواژینا و 12 مورد 8.2) درصد( مبتلا به ترکیبی از دو یا سه عارضه بودند. تعداد 13 راس گاو در زایمان بعدی مجددا دچار همان عارضه شدند و 5 راس جراحاتی از انواع دیگر نشان دادند. این چهار عارضه همراه با واژینیت، سرویسیت بوده و متعاقب آنها عوارضی مانند اندومتریت، متریت و گاهی چسبندگی تخمدان مشاهده شد که مسبب کاهش باروری هستند. از تعداد 147 راس گاو جراحت دیده 87 مورد مربوط به زایش اول که فاقد جفت ماندگی بودند برای انجام مطالعه انتخاب شدند. از این 87 مورد 73 مورد تحت عمل جراحی قرار گرفتند که 61 مورد آن  83.6) درصد( آبستن شدند. از تعداد 14 مورد جراحی نشده نیز 11 مورد 78.6) درصد( آبستن شدند. در گاوهای عمل شده ای که در جراحی آنان تاخیر شده بود درصد آبستنی کاهش یافت به طوری که در روزهای 1 تا 45، 46 تا 90، 91 تا 120 و بعد از 121 پس از زایش به ترتیب 85.5، 82.4، 75 و 73.7 درصد آبستنی مشاهده شد. این مطالعه نشان داد که جراحات رکتوواژینا بر روی باروری گاو تاثیر منفی می گذارند به طوری که در مقایسه گاوهای جراحت دیده و گاوهای جراحت ندیده، فاصله زایش تا اولین تلقیح، Days open و فاصله دو زایش در گاوهای جراحت دیده افزایش یافت (P<0.05) و تعداد تلقیح به ازای آبستنی و میزان حذف در این گاوها افزایش و میزان آبستنی کاهش یافت. در این مطالعه تجزیه و تحلیلها در زایش اول انجام شد. انجام جراحی بخصوص قبل از روز چهل و پنجم پس از زایش بهتر از انجام ندادن جراحی بود به طوری که در گاوهایی که قبل از روز چهل و پنجم پس از زایش جراحی شده بودند در مقایسه با گاوهایی که بعد از روز چهل و پنجم جراحی شده بودند، فاصله زایمان تا اولین تلقیح 99.7) در مقابل 142.8 روز( و فاصله دو زایش 428) در مقابل 495.9 روز( کمتر بود (P<0.05) و تعداد تلقیح به ازای آبستنی 3.06) در مقابل 3.27 تلقیح(، میزان آبستنی 32.7) در مقابل 30.6 درصد( و درصد حذف 15) در مقابل 17 درصد( بهتر بود. گاوهای جراحی شده قبل از روز چهل و پنجم پس از زایش در مقایسه با گاوهای جراحی نشده میزان آبستنی 32.7) در مقابل 30.6 درصد(، تعداد تلقیح به ازای آبستنی 3.06) در مقابل 3.27 تلقیح( و میزان حذف 15) در مقابل 21.4 درصد( بهتری داشتند. در مجموع گاوهای جراحی شده در مقایسه با گاوهای جراحی نشده Days open 228.6) در مقابل 164.5 روز(، فاصله زایش تا اولین تلقیح 131.1) در مقابل 93.4 روز( و فاصله دو زایش 476.8) در مقابل 407.9 روز( بیشتری داشتند که علت آن احتمالا تاخیر در زمان جراحی بود ولی تعداد تلقیح به ازای آبستنی 3.20) در مقابل 3.27 تلقیح( و میزان آبستنی 31.3) در مقابل 30.6 درصد( و میزان حذف 16.4) در مقابل 21.4 درصد( گروه جراحی شده بهتر بود. اختلافات تولید شیر 305 روز نیز در گروه جراحی شده و جراحی نشده و گروه نرمال معنی دار نبود. نتیجه اینکه به منظور پیشگیری از بروز زیانهای ناشی از جراحات رکتوواژینا در گله های شیری در مرحله اول، پیشگیری از بروز این جراحات و در مرحله بعد انجام جراحی به موقع (ترجیحا قبل از روز چهل و پنجم پس از زایش) به عنوان راه حل اقتصادی پیشنهاد می شود، زیرا در صورت تاخیر در عمل جراحی یا عدم انجام عمل جراحی باروری دام به طور چشمگیری کاهش می یابد.

هدف این پژوهش، بررسی وضعیت صفات مختلف تولیدمثلی در گاوهای هلشتاین ایران بود. در مجموع تعداد 221501 رکورد تولیدمثلی در تلیسه و گاو در نوبت های زایش 1 تا 5 که طی سال های 1380 تا 1390 در 60 گله گاو شیری متعلق به بنیاد مستضعفان و تعاونی وحدت اصفهان زایش داشتند، استفاده شد. تجزیه و تحلیل های آماری با استفاده از رویه های مدل های خطی تعمیم یافته و تابعیت نرم افزار تحلیل آماری انجام شد. در گاوها، میانگین فاصله گوساله زایی 405.7±78.7 روز، روزهای باز 127.5±63.5 روز، فاصله زایش تا اولین تلقیح 75.4±27.5 روز، فاصله اولین تا آخرین تلقیح منجر به آبستنی 63.5±52.1 روز، تعداد تلقیح منجر به آبستنی 2.7±1.8، تعداد روزهای خشک 68.9±28.5 روز و نرخ گیرایی 37.6±32.1 درصد بود. در تلیسه ها، میانگین تعداد تلقیح منجر به آبستنی 2.0±1.4، سن اولین تلقیح 455.4±37.7 روز و نرخ گیرایی 63.0±32.0 درصد برآورد شد. روند فنوتیپی به صورت ضریب تابعیت میانگین حداقل مربعات هر صفت بر سال زایش تعریف شد. این روند برای تمام صفات مورد بررسی نامطلوب و معنی دار بود؛ برای مثال، نرخ گیرایی در گاوها سالانه 1.3±0.2 درصد و در تلیسه ها 1.9±0.2 درصد کاهش نشان داد. آنالیز آماری نشان داد افزایش تولید شیر تاثیر معنی دار و نامطلوبی بر عملکرد تولیدمثلی دارد؛ برای مثال به ازای هر 100 کیلوگرم افزایش در تولید شیر، فاصله گوساله زایی و روز های باز به ترتیب 0.5 و 0.4 روز افزایش یافت. نتایج تحقیق حاضر بر لزوم توجه بیشتر به صفات تولید مثلی تاکید دارد.